Net een weekje thuis

Mijn favoriete hobby: "Toetjes eten".

Radha op bezoek bij oma Heijkamp.

Radha’s grootste vriendin: "DORA".

Effies muziek luisteren.

Lekker maf doen !!!

Af en toe even een bakkie koffie drinken.

Dikke vriendinnen. Radha en Sterre.

Dagje Ballorig.

Met grote neef Sam aan het kleuren.

In oververhit stadium met tante Yvonne in Ballorig.

Twee toppertjes bij elkaar.

Net wakker.

Dagje Apenheul.

2e Paasdag Fort Vechten.

Onderbroekenlol.

Met Carlo en Celia in de trein.

Allemaal Heijkampjes bij elkaar.

Dagje Speelheuvel.

Koninginnedag.

Onze vlinder !!!

Heerlijk eigenwijs koppie.

Met papa klussen in de tuin.

Met Sammy naar Slagharen.

Knuffelen met Kevin.

Bellenblaas kampioen.

Onze huisschilder.

Sprookjeswonderland.

Eerste schooldag 4 juni 2009 !!!

Op het schoolplein.

Het is lang stil geweest vanuit deze kant. Maar wij zijn niet van de aardbodem verdwenen hoor!

Er zitten gewoon op dit moment te weinig uren in een dag.

Tja ons leven is drastisch verandert, in positieve zin uiteraard.

Maar het is toch wel even wennen aan ons nieuwe ritme en leventje.

Een kleine 20 jaar samen en nu in ene met zijn drietjes, dat brengt bij tijd en wijl toch wel de nodige creativiteit met zich mee. De combinatie huishouden en kind was er bijvoorbeeld xe9xe9n.

Vooral de eerste weken zat ik echt volledig afgedraaid als een 65 plusser op de bank, echt heftig .

Mailen en het bijhouden van ons weblog is er daardoor volledig bij ingeschoten. De start was nogal rommelig en hectisch met o.a. het laten inslapen van xe9xe9n van onze katten en niet te vergeten het overlijden van mijn schoonmoeder. Gelukkig heeft zij Radha voor haar overlijden nog wel kunnen zien. Maar het is wel enorm jammer dat er nu geen opax92s en omax92s meer in leven zijn.

Maar los van het vinden van ons ritme gaat het hier helemaal top. Wij hebben hier in huis een bruisende, pittige, actieve, ontzettend lieve, leergierige en slimme boef rondlopen. Op en top kleuter met alle streken die daar bij horen. Het voelt of ze al jaren bij ons is en ze past zich werkelijk formidabel aan. Wat wij heel bijzonder vinden is de taalontwikkeling dat gaat als een speer.

De uitspraak van de x93Rx94 en de x93Schx94 zijn nu nog de grote valkuilen maar ik heb begrepen dat heel veel kinderen tot een jaar of zes met dat probleem te kampen hebben. Wij doen er dan ook absoluut niet moeilijk over.

Verder is Radha helemaal verzot op mannen en met name Rob is haar meest favoriete knuffel en stoeimaatje.

Het is echt op en top een meid

In de tussentijd zijn wij ook bij een tropen-kinderarts geweest voor een volledige screening.

Alles is gelukkig in orde. Het enige dat de beste man heeft gevonden waren een parasiet en een worm in haar darmen maar daar is ze inmiddels al met een heftige kuur voor behandeld. Eerdaags wordt haar bloed en ontlasting nogmaals nagekeken en wij gaan ervan uit dat haar darmen nu helemaal schoon zijn.

Ze heeft nog wel een fiks buikje maar dat zal in de loop der tijd wel slinken. Ze krijgt nu lekker gevarieerd te eten en haar buikje voelt nu in ieder geval al goed soepel aan.

Radha is op dit moment met volle teugen van haar nieuwe leven aan het genieten. Het is zo mooi om te zien dat ze van zulke simpele en kleine dingen al zo gelukkig wordt. Douchen vindt ze een feestje en ook x92s avonds in haar bedje geniet ze van haar kamertje. Met grote ogen en een big smile roept ze dan: x93Allemaal voor Ladhax94 (de x93Rx94 wordt namelijk uitgesproken als een x93Lx94).

Helemaal geweldig.

Sinds vorige week heeft ze het fietsen ontdekt. Als een razende sjeest ze hier door de wijk heen. Af en toe neemt ze onderweg een kliko en plantenbak mee, maar dat mag de pret niet drukken.

Radha gaat 3 juni starten met proefdraaien op school. Uiteraard rustig aan met xe9xe9n ochtend in de week. Maar het is denk ik wel goed om haar langzaam aan een ritme te laten wennen. 24 augustus gaat ze volledig naar school en op deze manier kan ze er rustig aan snuffelen.

Ik ga jullie proberen in de toekomst wat vaker van een update te voorzien. Ons weblog blijft gewoon in de lucht. Daar komen zondermeer op korte termijn nieuwe fotox92s op te staan. Waarschijnlijk deze week al.

Op dit moment ben ik bezig de fotox92s uit te zoeken. Maar het zijn er in de tussentijd al zo krankzinnig veel. Het is een tijdrovend klusje en het moet uiteraard tussen alle bedrijven door.

Maar het komt goed !!!

Wij genieten werkelijk met volle teugen van onze kleine meid die zich inmiddels heeft ontpopt tot een klein x93 Dora x93 junkie. Als x92s avonds de nachtpon aangaat, probeer het dan maar niet haar hemd uit te trekken waar haar grootste vriendin op afgebeeld staat. Dora wordt steevast weer teruggetrokken over het bolle buikje en pas als mevrouw een nieuw setje ziet mag ze ontdaan worden van de reeds aanwezig zijnde Dora. Maar onze Radha doet het fantastisch. Ze eet als een bouwvakker en poept als een grote. Ze is ontzettend slim, lief en aanhankelijk en er zit enorm veel humor in. Wij liggen echt vreselijk in een deuk met dx92r.

Gelukkig kunnen wij dat ook wel gebruiken aangezien wij deze week Max xe9xe9n van onze katten hebben moeten laten inslapen.

De enorme lieverd hebben wij bijna 16 jaar om ons heen gehad en met name ik had er erg veel verdriet van deze week.

Het was voor onze kleine boef dus al gelijk een heftige en drukke week. Uiteraard moest er een hoop worden geregeld. Een bezoek aan het gemeentehuis, het maken van de eerste echte officixeble pasfoto ,

een bezoekje aan de huisarts ( helaas heeft ze twee ontstoken oortjes ), een bezoek aan de IND, de nodige bezoeken bij de dierenarts i.v.m. Max, de crematie van Max enz. enz.

Maar onze bikkel doet het super.

Als je die smile van haar ziet is je dag weer goed. Gelukkig hebben wij nu het meeste geregel achter de rug en is het nu tijd om leuke dingen te gaan doen. Maar bovenal genieten van elkaar.

Op onze laatste dag zijn wij gaan kijken op Kurla Railway Station. Het treinstation waar Radha is gevonden.

Dat was toch wel een hele rare en bizarre ervaring. Het was er behoorlijk druk en er liepen een groot aantal bedelende vrouwen en kinderen rond. De vrouwen en kinderen werden diverse malen door Indixebrs weggejaagd. Heftig om te zien. Je hart breekt als je dat soort taferelen ziet. Het liefst zou je wat voor ze willen doen maar daar is gewoon geen beginnen aan.

Het was voor ons enorm belangrijk om Kurla met eigen ogen te aanschouwen, te kunnen fotograferen en te filmen.

Het was heel onwerkelijk en bijna niet voor te stellen dat onze kleine meid daar is achter gelaten. Nadat wij alles goed tot ons door hadden laten dringen zijn wij door gegaan naar Kurla Terminus Police Station. Het politiebureau waar Radha naar toe is gebracht nadat ze is gevonden op het treinstation.

Rob besloot alleen wat fotox92s te gaan maken en Radha en ik bleven even in de taxi wachten. Maar nadat Rob uitvoerig de buitenkant van het politiebureau had gefotografeerd verdween hij naar binnen en kwam na enige tijd terug naar buiten met een hele delegatie politieagenten. Het wekte toch wel mijn nieuwsgierigheid vandaar dat ik toch samen met Radha even polshoogte ging nemen. Het bleek dat Rob binnen had gexefnformeerd of dat hij een paar agenten mee naar buiten kon krijgen voor de foto. Maar om dat voor elkaar te krijgen moest hij voor een soort mini ondervraging naar xe9xe9n van de hoge heren van het politiebureau. Deze had nadat hij tekst en uitleg had gekregen omtrent de adoptie geen bezwaar tegen het maken van wat fotox92s. Alle aanwezig zijnde agenten werden gemobiliseerd en uiteindelijk hebben wij er een leuk kiekje aan over gehouden.

Daarna zijn wij weer terug gegaan naar het hotel om ons langzaam voor te gaan bereiden op de terugreis. Het was relax de koffers inpakken, nog wat zwemmen en nog lekker wat eten.

Uiteindelijk kwam Sahid ons tegen 21.30 uur ophalen en werd het tijd voor onze laatste rit.

Namelijk die naar het vliegveld. Het was een gek gevoel dat wij nu echt met zijn drietjes terug zouden gaan naar Nederland. Op het vliegveld in Mumbai verliep alles perfect en om 0.40 uur mochten wij als xe9xe9n van de eerste het vliegtuig in. Het grote voordeel van het hebben van een kind. De gezinnen mochten namelijk als eerste inchecken. Helemaal geweldig.

Radha liet alles behoorlijk relax over zich heen komen. Behalve toen het moment aanbrak dat zij de gordel om moest. Dat werd enorm brullen.

Er was een goed half uur geen land met haar te bezeilen. Het volledige vliegtuig mocht even meegenieten van de longentest. Tevens kostte het Rob nog bijna een vingertop. Tijdens de driftbui had Radha zich letterlijk vastgebeten in xe9xe9n van Rob zijn vingertoppen en haar tanden stonden enige tijd in een vingerkootje geparkeerd. Uiteindelijk lukte het Rob zijn vinger te bevrijden uit het giecheltje van onze kleine Radha die ons nu had bewezen te beschikken over bovennatuurlijke krachten in haar kaken.

Gelukkig viel Radha na al deze krachtinspanning als een blok inslaap. Wij hebben haar maar laten slapen tot aan Zurich toen moest wij haar wel wakker maken. Maar wij knepen hem wel omdat ons daar een overstap te wachten stond.

De controle in Zurich was enorm heftig en er ging zoveel tijd in zitten dat wij gelijk door konden lopen om opnieuw in te checken voor het allerlaatste stukje van onze reis.

Wij hadden ons voorbereid op een leuk concert van Radha maar die ging wonder boven wonder keurig zonder tegenstribbelen in de gordel. Helemaal toppie. Ze had toch weer een enorm leermoment uit haar vulkaanuitbarsting getrokken.

Rob en ik kregen steeds meer de zenuwen want Amsterdam kwam nu toch wel erg dichtbij.

Wie zouden er allemaal zijn ?

Konden wij onze emoties onder bedwang houden ?

Er ging behoorlijk wat door onze koppies heen.

Om 9.02 uur zette het vliegtuig zijn wielen op Nederlands grondgebied. De kriebels namen met de minuut toe. Wat een hoogspanning.

Nadat Radha het eerste de beste toilet op Schiphol had overvallen en wij haar even hadden omgekleed aangezien ze behoorlijk onder de mangosap zat werd het tijd voor de paspoortcontrole.

Dat duurde een eeuwigheid. De jongen achter de balie was niet echt van de afdeling doorwerken maar gelukkig waren wij uiteindelijk toch aan de beurt. Na het tonen van de court-order mochten wij doorlopen.

In de verte zagen wij al mensen zwaaien en de nodige fototoestellen flitste er op los.

De emoties die wij dachten onder controle te hebben bleken toch wel erg hoog te zitten en de tranen waren echt niet te bedwingen. Wat een ontlading !!!

Maar na de koffers te hebben gepakt werd het tijd voor de schuifdeuren.

Wauwww !!!

Wat een enorme grote groep mensen stond ons op te wachten. Wij vielen er beide gewoon stil van.

Helemaal te gek, geweldig zo enorm gaaf.

Het was werkelijk xe9xe9n van de meest unieke en mooiste momenten uit ons leven.

Voor iedereen die op Schiphol was een hele hele dikke kus.

Yes !!!

Alle formaliteiten zijn geregeld.

Afgelopen woensdag werden wij door Sahid de taxichauffeur om klokslag 8.30 uur opgepikt om naar het consulaat te gaan.

Tussen 10.00 en 11.00 uur konden wij terecht voor Radhax92s visum.

Wat een rit was dat en wat zie je enorm veel als je dwars door zox92n immense stad sjeest.

Sahid kent de stad op zijn duimpje en dat houdt in dat wij tijdens de rit van alles voorbij hebben zien komen. Van rijkdom tot pure armoede. Vrouwen en hele kleine kinderen die in de bouw werken of voor stratenmaker door moeten gaan. Kinderen die bedelend naast de auto staan met een beentje in het gips. Het is niet onder woorden te brengen wat je ziet langs komen, soms echt onbeschrijfelijk. Tja, het is verstand op nul en voor je uitblijven kijken. Zox92n contrast als je op je schoot zox92n kruimel hebt zitten die als het ware de pure luxe in gaat.

Toen 11.00 uur erg snel begon te naderen begon ik hem toch wel te knijpen. Maar net een paar minuten voor 11.00 uur stonden wij voor het consulaat. Even een sprint naar binnen om nog op tijd voor het loket te staan.

Aan het loket vroeg Rob of dat de heer Hans Ramaker de Consul General aanwezig was. Begin 2008 zijn wij enorm door hem en zijn collega de heer van Vriesland geholpen i.v.m. de fout gelopen procedure omtrent Rupa. Wij beiden vonden het leuk hem persoonlijk te bedanken voor alle inzet. De dame achter het loket ging navraag doen. Het bleek dat de heer Hans Ramaker er niet was maar wel zijn collega de heer Jan van Vriesland en de heer Niels Unkel.

De heer Jan van Vriesland was zo vriendelijk ons te ontvangen. Zo geweldig nu eens de persoon te ontmoeten achter de naam. Wij werden ontzettend vriendelijk ontvangen en tijdens het nuttigen van een heerlijke kop thee werd Radhax92s visum in orde gemaakt. Toppie, want normaliter dien je er de volgende dag voor terug te komen. Beide heren waren echt mega attent. Na zoveel tegenvallers gedurende de hele procedure voelde deze vlotte afhandeling onvoorstelbaar goed.

Nadat Radha het toilet voor de derde keer had ingewijd, een paar oranje ballonnen in ontvangst had genomen en haar allereerste echte Nederlandse trofee had gekregen ( een heuse houten oranje tulp ) werd er nog even een groepsfoto gemaakt.

Na deze te gekke ochtend werd de rit naar het hotel ingezet. Nog even langs the Gateway of India ( Mumbaix92s meest bekende monument ) en het fameuze Taj Mahal hotel.

Tjonge wat zijn wij een bezienswaardigheid in Mumbai. Twee bleekscheten met een donker kindje. Mensen staan je soms gewoon met open mond aan te kijken.

Ach, nu wij een paar dagen verder zijn begint het te wennen.

Aangekomen bij het hotel hebben wij nog heerlijk wat gegeten. Radhax92s favoriet is de ketchup. Haar sandwich fiets doorgaans goed naar binnen als de ketchup rijkelijk aanwezig is. Dat wordt thuis aandelen in de x93Heinzx94 ben ik bang.

Dat mevrouw behoorlijk door het lint kan gaan hebben wij ook al een paar keer mee mogen maken vooral als er iets van haar wordt afgenomen. De omliggende kamers hebben al een paar keer een speenvarkentje horen gillen. Heftig !!!

Wat een intens verdriet kan ze dan hebben. Wij hebben haar vertrouwen gewonnen en ze is ons op bepaalde vlakken ernstig aan het uittesten. Het opvoeden is begonnen maar af en toe lastig gezien de taalbarrixe8re. Uiteindelijk koelt mevrouw altijd wel weer af maar de longentest doorstaat ze glansrijk.

Oefff, wij zijn nieuwsgierig straks in het vliegtuig.

Einde van de dag hebben wij haar de vuurdoop in het zwembad gegeven. Gewapend met haar waterpistool durfde ze het pierenbad onveilig te maken, zo geweldig om te zien.

x92s Avonds heerlijk Indiaas gegeten en na een heerlijk bad waar wij haar doorgaans niet uit kunnen krijgen, hup naar bed.

Gisteren donderdag zijn wij even op jacht gegaan voor schoenen. Wat een drama. Aangezien ik van Wereldkinderen geen maat had doorgekregen moesten wij hier op jacht voor een paar schoenen om aan te trekken naar Nederland. Maar dat was nog niet zox92n eenvoudige missie. Wij werden door Sahid bij een Indiaas warenhuis afgezet. Maar daar bleken ze alleen van die ernstig bewerkte Indiase slippertjes te hebben. Leuk hoor, maar niets voor de trip naar Nederland. Wij kregen het ook ernstig op ons heupen van het winkelpersoneel. Bij binnenkomst werden wij direct besprongen en ze bleven ons maar achterna lopen. Zelfstandig winkelen zat er helaas niet. Uiteindelijk hebben nog wel wat kleertjes voor hier in India gekocht want het xe9xe9n en ander dat wij bij ons hadden zat te strak om dx92r buikje. Op zich is het een tenger meisje maar ze heeft een echt rijst buikje.

Over een paar dagen gaan wij heerlijk shoppen in Nederland.

Op een schoenenmarkt hebben wij uiteindelijk nog een paar leuke slippertje gekocht, een paar Indiase gympjes voor naar huis en daarna hebben wij samen met Sahid de Mac Donald onveilig gemaakt.

Op weg naar het hotel hebben Rob en ik besloten nog even het armbandje te gaan brengen dat wij speciaal voor Rupa hadden laten maken. Wij hadden al een tijdje gebrainstormd hoe te handelen m.b.t. Rupa. Na het nodige wikken en wegen hebben wij toch maar besloten van een ontmoeting af te zien. Het zou anders toch te veel een stempel gaan drukken op ons samen zijn met Radha. In Bal Anand aangekomen was Sulu niet aanwezig. Zij werd wel door xe9xe9n van de social workers gebeld. Telefonisch hebben wij nog het xe9xe9n en ander m.b.t. Rupa met haar door gesproken en het is goed zo.

Die avond hebben wij het Chinese restaurant in het hotel overvallen en dat was subliem. Heerlijk genieten vooral met zox92n klein slopertje aan je tafel. Alles moet ze proeven ook al slaan de vlammen uit haar achterste. Eigenwijs wel nee hoor, we liggen in een deuk met dx92r.

Vandaag zijn wij naar Crawford market geweest. Ontzettend groot. Het was wederom een enorme afstand om af te leggen maar af en toe willen wij wel wat zien. De hitte houdt je tegen en het is ook niet handig met de kleine boef erbij. Over een paar jaar moeten wij het gewoon lekker over doen dan gaat het waarschijnlijk veel en veel relaxter.

Ook op Crawford market kwam er direct iemand op ons af om knetter van te worden. Rob werd er behoorlijk agressief van. De man bleef maar om ons heen lopen en zich tegen Radha aan bemoeien. Niet doen fout, op een gegeven moment hebben wij heel duidelijk aangegeven dat hij op moest houden in het Hindi tegen haar te kletsen. Voor Radha hebben wij nog wat traditionele Indiase kleding gekocht. Altijd leuk voor speciale gelegenheden in Nederland. Daarna hebben wij Sahid een sms gestuurd en binnen no-time stond hij weer paraat met zijn taxi.

De dag hebben wij afgesloten met een bezoek aan Juhu beach. Wat een happening wij hadden het idee dat de kleine 20 miljoen inwoners van Mumbai op het strand liepen, wat een drukte. Maar wel geweldig om te zien. Nog wat zand scheppen om mee te nemen als aandenken voor Radha en daarna heerlijk gegeten bij een restaurant langs het strand. Radha was sneller dan het licht met het naar binnen werken van de low-fat milkshake. Onze kleine junk probeerde zelfs het glas met haar vingers volledig te ontdoen van alle restanten milkshake.

Als klap op de vuurpijl zat ze in de auto haar Nederlandse woordenschat uit te breiden. Ik dacht dat ze zat te tellen maar volgens Sahid zat ze alle maanden van het jaar op te noemen in Hindi. Hup daar gingen wij natuurlijk in het Nederlands overheen. Tot onze verbazing begon madam vanaf september gewoon in Nederlands de maanden na te zeggen. Je weet niet wat je hoort. Uiteraard gaat er een zwaar Indiaas accent overheen. Maar ze doet zo haar best.

Wij gaan hier zo aan het laatste nachtje hotel beginnen. Gelukkig hebben wij de kamer morgen ( zaterdag ) nog de hele dag tot ons beschikking. Maar morgenavond gaan wij zo rond 22.00 uur Indiase tijd op weg naar het vliegveld om dan vervolgens zondagochtend om 9.00 uur Nederlandse tijd aan te komen op Nederlandse bodem.

Heerlijk home sweet home.

Het is hier super. Maar met zox92n kleine kruimel is het toch behelpen op een hotelkamer.

Het gaat hier fantastisch !!!

Na een vermoeiende vlucht zijn wij afgelopen zondagavond veilig in India aangekomen.

Onze chauffeur Sahid ( Jerry & Talitha thanks hij is geweldig ) stond keurig netjes met zijn bordje met daarop onze naam op ons te wachten bij het vliegveld. Het was zox92n overweldigende ervaring of dat wij over een rode loper heen liepen.

Na een half uurtje rijden kwamen wij aan bij ons hotel.

Dat is helemaal topper de top.

Voor de toekomstige India-ganger echt een aanrader.

Bang voor aanslagen hoeven wij niet te zijn want er staat een beveiliging waar je niet goed van wordt. Bij het eerste  hek wordt allereerst de auto volledig onder de loep genomen, van binnen en van buiten, en bij de ingang wordt alle bagage gescand en loop jezelf ook weer door een controlepoort. Maar eenmaal binnen krijg je een bijzonder warm welkom.

Het personeel is zo lief en vriendelijk echt een warme douche.

Er stond een ontzettende lieve jonge dame achter de incheck balie die ons een geweldige kamer heeft bezorgd. Tijdens het inchecken ging er een paar keer iets met het invoeren van de gegevens waardoor wij alles bij elkaar zo rond 3 uur x92s nacht op xe9xe9n oor lagen.

Tja, over alle zenuwen maar niet te spreken wat die werden met het uur heftiger en heftiger.

De volgende ochtend werden wij nog voor de wekker uit wakker. Na een heerlijk ontbijt te hebben genuttigd zijn wij als een gek 80 snoepzakjes gaan maken.

Vanuit Nederland hadden wij de spekkies, lange Jannen, stroopwafels, roltongen enz enz meegnomen.

In Zurich leverde dat overigens nog wel even wat vragen op tijdens het scannen van onze handbagage wat volgens mij zijn wij daar de geschiedenisboeken in gegaan als de grootste zoete kauwen van Nederland. Ik moest toch wel even toelichten hoe het zat met die doos met 100 stroopwafels en 120 lange Jannen.

Maar na het crexebren van een volledige Jamin op onze hotel kamer werden wij weer door Sahid opgehaald.

Het was tijd om naar Bal Anand te gaan waar ons de ontmoeting van ons leven te wachten stond.

De overdracht van onze kleien Radha.

Wij hadden het absoluut op ons heupen tijdens de rit naar het kindertehuis.

Volgens Wereldkinderen zou de rit zox92n 1 xbd uur duren maar onze geweldige chauffeur wist een shortcut waardoor wij na 45 minuten al voor de deur van het kindertehuis stonden.

Heftig !!!!!

Met heel veel zenuwen gingen wij naar binnen. Zo gek om dan eindelijk de ingang te nemen die wij al zo vaak op fotox92s en film hadden mogen zien.

Gelukkig was het mogelijk dat Sulu ( de directrice ) ons eerder kon ontvangen.

Dat vond ik een heftig moment. Want de laatste keer dat wij haar hadden gezien was toen ze in mei bij ons thuis was om alles omtrent Rupa door te spreken.

Wij liepen met haar mee naar een klein kamertje.

Daar hebben wij toch nog eerst een hele tijd met haar in gesprek gezeten. Gesprek stof was er genoeg. Ook Sulu vond het lastig en gaf duidelijk aan dat ze niet wist waar ze moest beginnen. Er is ook zoveel gebeurt. Maar na alles te hebben besproken alle administratieve toeters en bellen omtrent Radha en het nodige v.w.b. Rupa werd het tijd voor de overdracht.

Gezamenlijk hebben wij besloten om die dag volledig in het teken van Radha te zetten. Hoe moeilijk het ook is, met haar gaan wij nu aan een toekomst bouwen. Het zou niet eerlijk tegenover haar zijn geweest eerst Rupa te zien. Rupa gaan wij later in de week ontmoeten als de druk van de ketel af is. Of wij gaan terug naar Bal Anand of Sulu komt met Rupa naar ons toe. De brief die hebben geschreven voor Rupa is inmiddels al in haar dossier terecht gekomen. Sulu vond dat geen probleem.

Toen mochten wij naar boven.

Met een brok in mijn maag stapte ik de lift in wetende dat wij daar onze kleine meid zouden gaan ontmoeten.

Wij stapten uit de lift en de deur tegenover de lift deur ging open. Daar zat in een kring van kindjes Radha met een rugzak om en gelakte nageltjes klaar voor vertrek. Wat er dan door je heen gaat is niet te beschrijven. Ik type dit nu en krijg weer tranen in mijn ogen dat is zox92n raar, bijzonder, gek, ongelofelijk en mooi moment. Radha kwam naar ons toe en gaf ons direct een knuffel.

Zo onwerkelijk of dat wij midden in een droom zaten en nog steeds zitten.

Het is zox92n enorm lief en aanhankelijk klein meisje met werkelijk een betoverende lach van oor tot oor . Rob en ik zijn echt volledig verliefd op dx92r geworden.

Helaas moesten wij vrij snel met xe9xe9n van de social-workers naar xe9xe9n of ander administratie kantoortje om nog een handtekening te zetten. Administratie kantoor was het niet te noemen de schaftkeet van de Nederlandse bouwvaker ziet er nog uit als een kasteel in vergelijking tot het pand waar wij naar toe werden gebracht.

Maar okxe9 alles neem je voor lief.

Na het zetten van de handtekening gingen wij weer met Radha terug naar Bal Anand ze was in de tussentijd behoorlijk sip gaan kijken want haar was al verteld dat zij een afscheidsfeestje zou gaan krijgen en waarschijnlijk dacht ze dat die haar door de neus werd geboord.

Het was toen even een lange zit. Het feest werd voorbereid en er moesten nog wat kindjes uit school komen en daar was het wachten op.

Maar toen eindelijk konden wij naar boven waar alle kindjes een super feestje kregen met Indiase feestmuziek, taart, bananenchips en uiteraard de Hollandse feestzakjes.

Zou rond een uur of 7 liep alles op zijn eind.

Wij waren echt aan het einde van ons Latijn.

Maar het was niet direct relaxen. Radha liep al geruime tijd op haart hoofd te krabben en mijn ergste nachtmerrie kwam uit.

Luis luis en nog eens luis.

Het was nog net niet uitkleden in de deur opening van de hotelkamer maar het scheelde niet veel. Radha nam alles voor lief of dat ze zo uit Pieter Buren komt, wat een waterrat.

Dus dat werd soppen en nog eens soppen en de anti-luis er over heen. Vreselijk wat zat ze onder om naar van te worden. Maar alles liet ze toe. Hup ik ook maar even preventief in de XT- Luis. Bijna het volledige flesje ging er door heen. Rob komt er goed vanaf met zijn kale knarretje. Ik ben echt als de dood wat vind ik het vies. Maar als je na zox92n mega reiniging een klein Indiaas meisje in je bed ziet liggen smelt je volledig en heb je al die ellende er absoluut voor over.

In ieder geval wij hebben een toppertje hier. Vandaag had ze een paar heftige huilbuien dat is dan wel even slikken. Maar ze past zich zo goed aan onvoorstelbaar. Inmiddels heeft ze van bijna iedereen in het hotel zijn hart gestolen. Het volledige hotelpersoneel loopt met haar weg

Alle deuren gaan letterlijk open voor Miss Radha. Het is echt een kanjer en concurrentie want Rob is helemaal in love hihihi.

Wij houden jullie op de hoogte.

Lieve groetjes uit een vreselijk warm India.

Wij hebben fantastisch nieuws te melden.

India here we come  

Eindelijk is het dan zo ver.

Het is niet te bevatten maar wij gaan naar India !!! 

Helaas moesten wij afgelopen vrijdag nog even door de laatste zure appel heen bijten namelijk de Indiase ambassade in Den Haag. Ons visum drama kreeg nog even een vervolg. De ingredixebnten bestonden uit het hals over kop een vrije dag opnemen en weer naar Den Haag, de nodige  , een slijmbrief voor de First Secretary van de ambassade, wat frustratie maar uiteindelijk heb je er dan ook iets voor.

Een visum !!!

Ja, wij mogen India in   

Vervolgens was het zaterdag en maandag nog even stoeien met het boeken van de tickets maar het is allemaal gelukt, en gisteren hebben wij het hotel geboekt.

Wij gaan naar het Renaissance.

Het is een hotel uit de

keten dus dat moet goed zitten.

Maar zondag 1 maart gaat het toch echt gebeuren.

Wij vliegen dan om 7.00 uur met Swiss International Airlines via Zurich naar Mumbai waar wij om 22.35 uur gaan landen.

Zondag 8 maart reizen wij weer via Zurich terug en als alles volgens planning verloopt landen wij om 9.00 uur op Schiphol ( vluchtnummer LX724 ).

Geweldig, heen met zijn tweetjes en terug met zijn drietjes.

Dus heb je zondag 8 maart niets te doen of je wilt een keer niet naar de kerk, uitslapen, familiebezoek, bijkomen van de naweexebn van de zaterdagavond kom dan gerust naar Schiphol. Geen probleem als je onze mooie Indiase schone komt bekijken.

Let wel, alleen kijken maar niet aankomen (tja, wij moeten ons aan het adoptie- protocol gaan houden) uiteraard ter bescherming van Radha.

Voor Rob en mij gelden geen beperkingen. Knuffelen en kussen is gewoon toegestaan.   

Mijn zus Yvonne heb ik gebombardeerd als vraagbaak. Mocht je iets willen uitspoken op Schiphol (altijd leuk) of gewoon een vraag willen stellen dan is het mogelijk haar tijdens ons verblijf in India te mailen of te bellen.

030-2435759 / 06-41905952

jan_yvonne@casema.nl

Wij gaan zondermeer proberen om jullie vanuit India op de hoogte te houden  dus hou goed het web-log in de gaten.

Mocht het zijn dat wij de komende tijd niet zo vlot reageren op mail e.d. dan kan het zijn dat wij erg druk zijn met alle voorbereidingen.

Op dinsdag 27/01/2009 om 11.00 uur zouden wij bij Wereldkinderen het afreisgesprek hebben en voor die tijd was er ruimte genoeg om het visum in orde te maken.

Onderweg naar Den Haag kreeg ik in eens de ingeving van hadden wij niet iets van WK mee moeten krijgen voor de aanvraag van het visum.

Dus ik maar even naar WK bellen en het bleek dat wij inderdaad een begeleidende brief nodig hadden en die was niet naar ons toegestuurd.

Dus maar eerst even naar WK en toen door naar de Indian Visa Service.

Bij de Indian Visa Service was er niemand voor ons en twee hele vriendelijke Nederlands sprekende dames stonden achter de balie.

Hmmmm, dat vonden wij toch wel verbazingwekkend .

Maar na het afgeven van de door ons reeds ingevulde papieren gaf de dame achter de balie aan dat zij ons niet kon helpen en dat wij naar de ambassade moesten.

Het kon namelijk geen gewoon toeristenvisum worden i.v.m. de adoptie. Uiteindelijk ging ze op aandringen van ons toch nog even wat informatie bij haar collegax92s inwinnen en vervolgens de ambassade bellen.

Toen ze uiteindelijk weer bij ons terug kwam gaf ze wederom aan dat wij toch echt hiervoor naar de ambassade moesten. Het schrijven dat wij van WK hadden meegekregen was niet toereikend. Ze begon gelijk over de court-order enz enz. Op dat moment sta je dus werkelijk op exploderen. Het eerste dat er door je hoofd heen gaat is hebben wij dat weer. Dus hup maar gelijk WK bellen om kenbaar te maken dat ze ons weer in een behoorlijke shit situatie hadden geholpen. Ons werd door WK toch aangeraden naar de ambassade te gaan en gewoon daar opnieuw een poging te wagen. Als ze daar dan nog meer informatie nodig hadden dan zou WK alsnog in actie komen.

Met stoom uit ons oren ( is nog erg zwak uitgedrukt ) zijn wij naar de ambassade gereden. Daar aangekomen kwamen wij in een enorme grote chaotische, ongeorganiseerde, kakkelende en tierende massa mensen terecht. Wij wisten niet waar naar toe te gaan en zijn uiteindelijk maar in een rij gaan staan. Na een tijdje wachten waren wij eindelijk aan de beurt. Een zeer slecht Engels sprekende Indiase dame stond achter een dikke glazen ruit. Zo dik dat wij haar niet of nauwelijks konden verstaan. Uiteindelijk nam ze alle stukken in. Het zag er naar uit dat zij alles accepteerde. Op een gegeven moment vroeg ik aan haar: x93 Is het visum vandaag wel klaar want wij hebben het met spoed nodig i.v.m. onze adoptieprocedurex94.

Toen werd er toch maar even een collega bijgeroepen. Een vreselijk chagrijnige Indiase man kwam haar te hulp. Heel kritisch ging hij de aanvraag bestuderen. Opeens keek hij ons aan en begon met zijn had te wuiven. Wij moesten doorlopen naar een andere ruimte. Na verloop van tijd, wij begonnen al wortel te schieten kwam de man toch naar ons toe. Op ons beste Engels hebben wij tekst en uitleg gegeven. Ook hij vroeg om nog meer papieren van WK maar wij gaven aan dat alle overige stukken nog in India lagen en wij alleen xe9xe9n brief van WK hadden meegekregen en dat zou toereikend moeten zijn.

Zonder tekst en uitleg liep hij weg en wij maar weer wachten. Na verloop van tijd kwam hij terug en riep: x93Go to de front of this building, ring the bell en go insidex94 en vervolgens liep hij weer weg.

Vol verbazing gingen wij weer naar buiten naar de hoofdingang van de ambassade. Netjes drukte wij op de bel maar de deur bleek niet in het slot te zitten, dus liepen wij door. Halverwege de gang, want wij wisten absoluut niet waar wij naar toe moesten lopen, zat er in een hoek een soort Indiase heks ( was schijnbaar een receptioniste maar zo gedroeg zij zich niet ).

In gebrekkig Engels vroeg zij wat wij kwamen doen. Wij komen voor een visum en moeten ons hier melden was ons antwoord. Volgens haar moesten wij weer naar buiten naar de zij-ingang.

Na een korte discussie met die dame kwam gelukkig de man eraan lopen die ons hier naar toe had gestuurd. Tussen de man en de heks ontstond ook en discussie, lekker gezellig allemaal. Uiteindelijk gebaarde hij ons zonder verder iets te zeggen dat wij hem moesten volgen. Het was echt zox92n bizarre situatie.

Aan het einde van de gang opende hij een deur en wij moesten naar binnen. Daar achter een bureau zat een imposante Indiase man die eruit zag of hij al maanden met het verkeerde been uit bed was gestapt. Rob en ik liepen op de man af en stelde ons voor. De man daar in tegen deed dat niet. Wij hadden dan ook geen flauwe notie met wie wij te maken hadden.

Wij moesten gaan zitten en de man die ons naar binnen had gebonjourd ging achter ons zitten.

Wie hadden wij in hemelsnaam tegenover ons, de ambassadeur zelf ? De ??????? vlogen dan ook in het rond.

We hadden allebei zoiets van we zeggen maar ja en amen als wij vandaag nog een visum willen krijgen.

Ook de man achter het bureau ging weer kritisch naar de stukken zitten kijken. Af en toe ontglipte hem iets zoals bijvoorbeeld: x93Adoption is a serious matterx94.

Vertel ons wat !!!

Tevens vroeg ook hij naar de court-order en wie het adoptie bureau was in India enz enz. Het sloeg werkelijk nergens op het leek wel een kruisverhoor. Als twee zware criminelen zaten wij tegenover hem. Op een gegeven moment viel zijn oog op de naam van Anke Jorritsma die had diezelfde ochtend namelijk de brief opgesteld.

She must call me, riep hij. Rob bood aan met zijn mobiel Anke te willen bellen waarop de legerleider achter het bureau riep: x93You can call outside this building, not insidex94. Wat een ellende. Uiteindelijk hebben wij aangegeven direct naar WK te gaan en daar maar advies in te gaan winnen

Werkelijk perplex stonden wij weer buiten. Ik ging niet te keer als een fluitend fluitketeltje maar als een snelkookpan in een op hol geslagen kermisattractie .

Volgende bestemming WK.

De receptioniste van WK zag ons al binnen komen en melde ons direct dat Marjolein al onderweg was. Geen Marjolein maar Anke Jorritsma dient nu naar beneden te komen riep ik. In de tussentijd kwam Marjolein opgewekter dan ooit de trap afgelopen en halverwege vroeg ze heel vrolijk: x93Is het allemaal geluktx94.

Euuuuuuuuuuuuuuuuu, foute vraag.

NEE, bulderde ik door alle kwaadheid. Heel beknopt kreeg zij even het verhaal te horen en gaf toen aan de man van de ambassade te willen gaan bellen. Het was haar inmiddels duidelijk geworden dat wij met de vreselijke meneer Singh waren geconfronteerd. Singh is de First Secretary van de ambassade en staat qua rang onder de ambassadeur. Wij hebben Marjolein toen toch maar even duidelijk gemaakt dat zij niet mocht bellen maar dat hij beslist door Anke gebeld moest gaan worden. Marjolein ging weer als een gek naar boven en ruim een half uur later kwam ze met Anke Jorritsma naar beneden. Anke gaf aan dat het allemaal in orde zou gaan komen en dat er inderdaad nog de nodige stukken naar de ambassade diende te worden overlegd. De laatste adoptieprocedure was van afgelopen april en in de tussentijd schijnt er dus het nodige te zijn veranderd. Ik heb ze heel duidelijk gemaakt dat zij dan wel eens beter hun huiswerk hadden mogen doen. Want uitgerekend wij werden weer door WKx92s ondeskundige geleuter de dupe van een ellendige shit ochtend met veel veel frustratie.

Uiteindelijk gaat WK nu ons visum regelen. Wij hebben onze paspoorten achtergelaten en zij mogen nu op audixebntie bij de heer Singh. Wij zijn er klaar mee.

Alles bij elkaar hebben wij zox92n kleine 4 uur met Marjolein in gesprek gezeten. Wij hebben nog een hoop bagger op tafel gegooid en doorgesproken. Nadat alle ellende er uit was zijn wij begonnen aan het afreisgesprek.

Uiteindelijk zijn wij met een goed gevoel weggegaan. Het is dan ook vreselijk jammer dat deze ochtend dan ook weer zo moest verlopen.

Voor wat betreft de datum van afreizen. Het is nog even wachten op Radhax92s paspoort die kan elk moment worden afgegeven bij het kindertehuis. Als die er is krijgen wij een telefoontje en kunnen wij de tickets boeken.

In de tussentijd zijn wij druk bezig met afspraken maken om schooltjes te bekijken, leuke dingen kopen, het aankomstkaartje, wennen aan het idee dat wij straks na 10 jaar eindelijk papa en mama gaan worden .

Het is nu een kwestie van de laatste hobbels nemen. Maar die zijn absoluut te overwinnen.

Heerlijk straks ben ik bijna 5 maanden thuis. Ik kan er nu al van genieten . 

Yes !!!!!
Wij kunnen ons geluk niet op.
Om 12.22 uur werden wij gebeld door Wereldkinderen met het ongelofelijke nieuws dat wij door de rechtbank heen zijn.
Het is niet te bevatten en wat valt er hiermee een enorme last van onze schouders af. Bijna twee jaar na het voorstel van Rupa mogen wij ons eindelijk xe9cht gaan voorbereiden op de komst van ons kindje Radha !!!
Ik ga jullie absoluut de komende tijd op de hoogte houden van alle ontwikkelingen.
Maar ik moest jullie eerst even laten meegenieten van de feestvreugde hier.

Een mega gelukkige Astrid & Rob